Moemoe

Dit is mijn derde opdracht voor “Creatief Schrijven”. Het was bijna net dezelfde opdracht als de vorige, alleen moesten we deze keer een gebeurtenis op die manier neerzetten. Onze prof, Kristien Hemmerechts, raadde ons aan om een gebeurtenis te kiezen, waar veel verhaal in zat. Zo koos ik voor het moment, waarop ik mijn oma voor de laatste keer zag voor ze haar euthanasie kreeg.
                                        

Daar ligt ze in haar bed. Een ziekenhuisbed in het midden van de woonkamer. Er hangen allerlei draden aan vast. Ze slaapt half. Als je wat aan haar vraagt, dan antwoordt ze zachtjes en wat verward. Ze draagt haar witte, zachte pyjama en heeft haar bijpassende witte mutsje op. Dat witte mutsje heeft ze altijd op sinds ik als kind in tranen uitbarstte toen ik haar voor het eerst zonder haar mooie haren zag. Ze ademt rustig. Ik zet me naast haar en ze kijkt me aan terwijl ik over haar hand streel. “Hoe is het op school, Lisaatje?” “Goed, moemoe, alleen ben ik nu wat ziek, dus kan ik bij jou zijn.” “Uwe godsdienst is toch 100 procent, mag ik hopen?” “Natuurlijk, moemoe” “Ah, dan is het goed, anders moogt ge niet naar het paasfeest komen, hè!” Ik geef haar een kus op haar voorhoofd en laat haar slapen. Dan komen mijn tante en neef binnen. We omhelzen elkaar. Louis komt naast me zitten en staart voor zich uit. Hij kijkt rond zich, op zijn gsm, naar zijn handen. Ik lees voort in mijn boek. Louis wandelt naar moemoe haar bed. Dan hoor ik plots een hard gesnik. Louis houdt de hand van moemoe in zijn handen. Tranen stromen over zijn gezicht. De stoere jongen van 2 meter zit plots te huilen als een klein jongetje. Met zijn hoofd naar beneden, bukkend zodat moemoe hem kan knuffelen. “Maar, moemoe, ik ga u zo missen.” “Ik u ook, jongen.” “Wat moeten wij nu zonder u?” Mijn tante komt naast hem staan en slaat haar arm rond hem heen. “Ga even naar buiten, Louis, wat frisse lucht zal u goed doen.” Hij knikt, veegt zijn tranen en gaat naar buiten. “Te lang opgekropt… Heb je nog iets nodig, mamaatje?” “Nee, dank u, schat” Mama, tata, vava en ik, we zitten allemaal op onze vaste plaats, die we onszelf de voorbije dagen langzaam aan hebben toegeëigend. “Ik had nog wat langer bij jullie willen blijven”, zegt ze stil. “Wij ook, mamaatje, maar dit is ook geen optie meer hè? Dat heb je altijd zelf gezegd,” antwoordt mama. “Ja, maar ik zie jullie wel graag” “Dat weten wij, mama, wij u ook, rust nu nog maar wat.” Mama streelt haar voorhoofd en blijft even bij haar staan. Ze glimlacht zacht terwijl ze kijkt hoe moemoe weer indommelt. “Lisa, ik denk dat wij zo maar eens naar huis gaan. Papa heeft waarschijnlijk het eten klaar.” Ik knik en pak mijn spullen. “Ze slaapt, maar zeg nog maar eens dag, want vanavond komt Jean-Luc je al halen.” Ze ligt weer net zoals daarstraks, geen centimeter verschoven. Voorzichtig buig ik me voorover en geef haar een kus op haar voorhoofd. Ik blijf nog even naar haar kijken, stel mijn vertrek nog enkele seconden uit. Voor ik de deur uit ga, kijk ik nog eens achterom. “Dag, moemoe.”

Advertentie

Gepubliceerd door lisaschrijfteenblog

Schrijven en nog meer schrijven. Het is een hobby gelijk een ander!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: