Zeilen door Friesland

Eindelijk was het zo ver, Frieslandkamp. Na enkele geslaagde zomerkampen in juli was het nu beurt aan ons laatste kamp van het jaar. Een week vol zeilen en plezier maken stond voor onze deur. Een kleine, maar fijne groep kon niet wachten om op de bahia’s en de valken te kruipen en zich te laten meevoeren door de wind.

P1030015

Zaterdag stonden we klaar aan de basis, iedereen met zijn volle kitzak, de ene al wat groter dan de andere. “Mag ik iedereen zijn identiteitskaart, alsjeblieft?” Een paar verkenners zuchten diep. Die van hen steekt natuurlijk helemaal van onder in de zak. Zodra iedereen in de auto’s verdeeld was, konden we vertrekken. Vanaf het eerste moment zat de sfeer goed. Iedereen haalde zijn boxen boven en het optuigen van de boten kon beginnen met wat muziek op de achtergrond. Zodra dat gedaan was, kwam de volgende opgave: al ons gerief in de valken krijgen. “Wie kan er goed puzzelen?” Na een paar keer goed duwen en zuchten, konden we dan écht vertrekken. Eerste stopplaats? Een eiland op het Sneekermeer.

Voor de meesten van ons was het niet de eerste keer om op een bahia of valk te zitten. Met een goede wind bereikten we dan ook snel onze eerste aanlegplaats. Daar aangekomen konden de leden beginnen met de tenten op te zetten. De leiding sliep gezellig op elkaar gepropt in een valk. “Leider, leider, wanneer gaan we eten?” De ondergaande zon kleurde de lucht rozig oranje terwijl de verkenners druk bezig waren met het klaarmaken van één van hun vele topmaaltijden (à la scouts) van de komende week. Onze eerste avond sloten we af met een klein balspel. We vergaten wel een klein detail: we zaten op een eiland. “Eiland, stuk land dat aan alle zijden door water is omringd en geen continent vormt”, dixit Van Dale. Daar vloog de bal met een smak in het water. Gelukkig voor ons belandde de bal tussen ons eiland en een iets kleiner eiland. Maar hoe geraakten we nu op dat andere eiland? De oplossing? Een kleine welp, een opblaasbare band en een peddel. Na een beetje manoeuvreren kon onze dappere welp de bal terug bemachtigen. Eind goed, al goed.

P1030128

Het fijne aan Frieslandkamp is dat je geen haast hebt om ergens te geraken. ’s Ochtends werd je rustig wakker van de zon die op je tent viel. Dan konden we rustig opruimen en tegen de middag zaten we op het water. Op zoek naar een volgende slaapplek trokken we het Sneekermeer weer op. Het water kaatste de schitterende zonnestralen op de blije gezichten van de leden. Alles wat we nodig hadden, was aanwezig. Zon, water en wind. “Lisa, Lisa, trek een foto! Voor op Facebook!” Met mijn camera in de hand zag ik ze één voor één genieten van het prachtige weer. De ene hing in trapeze, de andere stond op uitkijk op de punt van de boot. Af en toe probeerden we dan eens iets uit. Een high five of een vuistje geven aan de voorbijvarende Bahia? Moet lukken! Tikkertje spelen? Ja, graag! “Lisa, leer alsjeblieeeeft eens gooien.” Oké, echt goed was ik er niet in, maar we amuseerden ons zeker.

“Hebt ge ons zien scheuren?” Soms leken ze over het water te vliegen. Als ze dan terugkwamen, vertelden ze ons vol plezier en trots over hun zieke zeilskills. Oploeven, afvallen, opkruisen, klampsteek leggen. Als zeilgroentje was het een leerrijke week, waarvoor ik mijn medeleiding heel dankbaar ben.

Elke dag was om ter gezelligst. Eén van de leukste activiteiten vond ik raar, maar waar het voetbal. Leiding tegen leden, a.k.a. 7 tegen 13, best eerlijk, niet? Een gigantische open weide vol putten, waarin je bal om de vijf minuten in vast kwam te zitten, was ons speelveld. Geen lijnen, enkel twee goals. Een bal tegen je gezicht? Boeiend, speel gewoon verder. De leiding moest en zou verliezen, dachten de leden. Uiteindelijk lukte het hen inderdaad.P1030338.JPG

Een voorlaatste gezellige avond betekende mosseltjes gaan eten. Een avond waar iedereen naar uitkeek, want als we heel eerlijk zijn, we kunnen wel koken, maar het is toch niet altijd alles, zo primitief koken. Goed volgegeten keerden we terug naar onze kampplaats om nog even te hangen in de speeltuin. Er was niets aan te doen, maar het kamp liep stilletjes aan op z’n einde. De volgende dag gingen we nog een laatste keer het water op om te zeilen naar onze volgende stop.

Om het allemaal even kort samen te vatten, Frieslandkamp was een geweldige week, zowel voor leden als leiding. Zon en wind zijn op zo’n week de enige dingen die je nodig hebt om er een topweek van te maken. En hadden wij even geluk dat we allebei hadden! Drie scoutskampen achter de rug deze zomer en dit was de perfecte afsluiter. Het aftellen naar volgend jaar kan beginnen!

P1030011.JPG

Advertentie

Gepubliceerd door lisaschrijfteenblog

Schrijven en nog meer schrijven. Het is een hobby gelijk een ander!

Eén opmerking over 'Zeilen door Friesland'

  1. Half vijf s’morgens in het broeierige warme Sicilië lees ik jouw verslag… kon niet stoppen voor ik het uitgelezen had. Prima geschreven.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: